💙 عید باشکوه مریم، مادر مقدّسِ خدا (تئوتوکوس / Θεοτόκος) 💙 💙 پنج‌شنبه، ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶ 💙

Sanctæ Dei Genetricis Mariæ, Sollemnitas 【Anno A】 ⛪

در قرائت نخست ما دو بار، و در مزمور پاسخ‌گویانه یک بار، دربارهٔ چهرهٔ خدا می‌شنویم.

«باشد که خداوند چهرهٔ خود را بر شما بتاباند.»

«باشد که خداوند روی خویش را به سوی شما بلند کند.»

«بگذار چهرهٔ او نور خود را بر ما فرو ریزد.»

این سخنان همگی بیانگر این ایمان‌اند که چهرهٔ خدا به سوی انسان روی آورده است.

یهودیان بر این باور بودند که هیچ‌کس نمی‌تواند چهرهٔ خدا را ببیند و زنده بماند. از این رو، هنگامی که از آشکار شدن چهرهٔ خدا و تابیدن آن بر ما سخن می‌گوییم، بی‌درنگ می‌اندیشیم و ایمان داریم که خدا این کار را از طریق پسر خود انجام داده است. خدا خواست چهرهٔ خویش را به ما نشان دهد، و به همین دلیل انسانیت ما را پذیرفت و در رحم مریم، جسم انسانی به خود گرفت.

ما یکدیگر را از روی چهره‌هایمان می‌شناسیم. یکی از تلخ‌ترین جنبه‌های دوران کووید این بود که مجبور بودیم با ماسک بر صورت راه برویم. بسیاری از رابطه‌هایی که در آن سال شکل گرفتند، تازه در پایان سال بود که واقعاً دیدیم آن افراد چه شکلی دارند. ما به دیدن تنها نوار کوچکی اطراف چشم‌ها عادت کرده بودیم. پس هنگامی که خدا چهرهٔ خود را در مسیح بر ما آشکار می‌کند، در واقع نشان می‌دهد که خود او کیست. دیگر شناخت ما از خدا تنها بر اساس سخن نیست؛ بلکه در انسانیت مسیح، محبت خدا بر ما آشکار می‌شود: خدایی که گم‌شدگان را می‌جوید، رنج‌دیدگان را شفا می‌دهد، با رنج‌کشان همراهی می‌کند، بر مرگ پیروز می‌شود و حیات تازه می‌بخشد. محبت خدا پایانی ندارد.

ما خدا را در انسانیت، در چهرهٔ انسانی پسرِ مجسّمِ او می‌شناسیم. به همین دلیل است که مریمِ مقدس را «مادر خدا» می‌نامیم، نه صرفاً «مادر عیسی». ما با این عنوان دربارهٔ آن نوزادی که در آخور آرمیده است سخن می‌گوییم: او به‌راستی انسان است و جسم خود را از رحم مادرش گرفته، اما در عین حال، به‌راستی و کاملاً خودِ خداست.

پس والاترین عنوان بانوی ما، در حقیقت بیش از آنکه دربارهٔ خود او باشد، بیانگر ایمان ما نسبت به پسر اوست. رابطهٔ ویژه‌ای که مریم با پسرش داشت، و نحوه‌ای که چهرهٔ خدا به شکلی منحصر‌به‌فرد بر او تابید، یگانه است. اما همان‌گونه که پولُس رسول در قرائت دوم به ما می‌گوید، شما و من فرزندخوانده‌های خدا هستیم؛ پسران و دختران پذیرفته‌شدهٔ او. روح پسر خدا در دل‌های ما ریخته شده است تا ما نیز خدا را «پدر» بخوانیم. و اگر در این روح مسیح شریک هستیم، پس به نوعی ما نیز در این جهان چهرهٔ خدا را آشکار می‌کنیم؛ ما چهرهٔ خدا را به یکدیگر نشان می‌دهیم.

ما محبت، مراقبت، آمرزش و حضور خدا را برای یکدیگر ملموس و عینی می‌سازیم، گویی به آن‌ها جسم می‌بخشیم. و چون در زندگی‌های خود، به شکلی، مسیح را دوباره به جهان می‌آوریم تا مردم بتوانند چهرهٔ خدا را در چهره‌های ما ببینند، با امید و اطمینان وارد این سال تازهٔ فیض، سال ۲۰۲۶، می‌شویم. هر آنچه در دوازده ماه آینده پیش روی ما باشد—چه شادی و چه اندوه—با این آگاهی پیش می‌رویم که چهرهٔ خدا بر ما می‌تابد. خدا از طریق یکدیگر روی خود را به سوی ما بلند می‌کند، زیرا ما در روح فرزندی شریک هستیم؛ همان روح پسر خدا که در دل‌های ما ریخته شده و فریاد می‌زند: «اَبّا، پدر!»