💜 دوشنبهٔ هفتهٔ سومِ ایّامِ ظهور 💜

⛪

در قرائت‌های امروز، ما دربارهٔ پیامبری از سوی خدا تأمل می‌کنیم که چشمانی دارد که به‌روشنی می‌بیند. بلعام، پیامبر خدا، ادعا می‌کند که چشمانش روشن است و کلام خدا را دریافت کرده است. او با قادر متعال روبه‌رو شده است. همهٔ این‌ها نشانه‌های نیکی هستند که انتظار داریم از یک پیامبر بشنویم. در اینجا، داشتن چشمان روشن معنایی فراتر از داشتن بینایی کامل دارد.

این به معنای برخورداری از حکمت روح‌القدس است تا بتوان تشخیص داد که خداوند در لحظهٔ حاضر چگونه در کار است.

برای آنکه بتوانیم خدا را ببینیم، دل‌های ما باید گشوده باشند.

برای شنیدن کلام خدا، دل‌های ما باید گوش فرا دهند.

وقتی به یک پیامبر می‌اندیشیم، احتمالاً کسی را تصور می‌کنیم که می‌تواند آینده را پیش‌گویی کند. اما پیامبران هرگز به آینده نگاه نمی‌کنند؛ آنان به لحظهٔ حال می‌نگرند. آنان به آنچه درست همین‌جا و همین اکنون در حال رخ دادن است توجه می‌کنند. سپس، با چشمانی روشن، می‌بینند که این مسیر کنونی به کجا خواهد انجامید.

اگر ما زندگی‌ای آکنده از گناه و رذیلت داشته باشیم، این مسیر به پیامدهای گناه خواهد انجامید: به شکستی ژرف‌تر در انسانیتِ از پیش شکستهٔ ما.

اما عکس آن نیز درست است: اگر ما زندگی‌ای سرشار از فضیلت و قدوسیت داشته باشیم، مسیر ما ما را به زندگی رهنمون می‌سازد؛ به زندگی‌ای سرشار، در فیض عیسی مسیح.

در انجیل امروز، فریسیان الوهیت عیسی و منشأ یحییِ تعمیددهنده را به پرسش می‌کشند. آنان در همان لحظهٔ حاضر شاهد خدایی بودند که انسان شده بود؛ او را با چشمان خود، آشکار و روشن، دیدند. اما چشمانشان روشن نبود و دل‌هایشان سخت شده بود.

در این عشای ربانی، ما خداوند را در نان و شرابِ مقدس می‌نگریم. او در زیر صورت‌های نان و شراب پنهان است. باشد که دل‌های ما گشوده گردد و چشمانی روشن برای دیدن خداوند به ما عطا شود.